Αγία Τριάς

Η απαισιοδοξία, ο Σοπενχάουερ και το … Περίπτερο!

Του Σταύρου Μέρου,

Μέλους Ένωσης ‘Η Αγία Τριάς

Γεια σας συνάδελφοι-ισες.

Ήμουν πολύ νευριασμένος με αυτά που έγιναν τον τελευταίο καιρό, γι’ αυτό το λόγο περίμενα να ηρεμήσω. Δεν πρέπει ποτέ να λέμε ή να γράφουμε τίποτα εν βρασμώ γιατί τις περισσότερες φορές το μετανιώνουμε. Μετά λοιπόν από ένα δίμηνο με γιόγκα και ασκήσεις χαλάρωσης, σε αυτό το άρθρο έχω σκοπό να το φιλοσοφήσω λίγο και δεν θα αμπελοφιλοσοφήσω καθόλου.

Δυστυχώς σε αυτή την χώρα φταίνε πάντα οι άλλοι και ποτέ εμείς, και ενώ αυτό το απόφθεγμα το λέμε όλοι, εννοούμε πάντα ότι φταίνε οι άλλοι, ενώ εμείς είμαστε αμόλυντοι και άφθαρτοι. 

Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν ένα ρητό, που μάλλον το είχε πει ο Πλάτων, “γνώθι σ’ αυτόν”, δηλαδή τι σημαίνει αυτό; ότι πρέπει να γνωρίσουμε τον εαυτόν πάνω από όλα, και μέσω της αυτογνωσίας να τον βελτιώσουμε, με συνακόλουθο τη βελτίωση του συνόλου γύρω μας άρα και της κοινωνίας που ζούμε.

Δηλαδή ό,τι ακριβώς συμβαίνει στην κοινωνίας μας σήμερα, την κοινωνία του δεν βαριέσαι, του πέντε λεπτά το άφησα το αμάξι στην διάβαση, ή στην θέση για αναπήρους, τι έγινε μωρέ, την κοινωνία του ότι φάμε ότι πιούμε και ότι ……., την κοινωνία με μνήμη χρυσόψαρου, την κοινωνία των δικαιωμάτων και των μηδέν υποχρεώσεων, την κοινωνία που πάντα γκρινιάζει αλλά δεν σηκώνεται ποτέ από τον καναπέ, την κοινωνία που ανοίγει το πακέτο τσιγάρων μπροστά στο περίπτερο και πετάει το αλουμινόχαρτο και την ζελατίνα του πακέτου στον δρόμο, την κοινωνία που ……., δεν έχει τελειωμό η λίστα.

Ίσως θα με πείτε πεσιμιστή, και ίσως να έχετε δίκιο, και αυτό γιατί ένα βιβλίο που διάβασα στα φοιτητικά μου χρόνια επηρέασε τον τρόπο σκέψη μου και αναθεώρησε την οπτική γωνία πολλών πραγμάτων για το πώς τα έβλεπα, είναι ” Ο ΆΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΊΑ” του Σοπενχάουερ. Μου άρεσε τόσο πολύ, που άρχισα να διαβάζω πολύ Σοπενχάουερ και όχι μόνο, μέχρι που με την οικογένεια μου ανοίξαμε περίπτερο. Από τότε άρχισαν να ελαφρώνουν τα αναγνώσματα μου.

Ήθελα κάτι ελαφρύ, να αποφορτιστώ από την υπέρ συναναστροφή με τόσο πολύ και ετερόκλητο κόσμο, άρχισα να διαβάζω αστυνομικά και γενικά πιο ελαφριά λογοτεχνία, μετά από εικοσιπέντε χρόνια περιπτεράς και αν συνεχίσω, όπως το βλέπω σε λίγο θα διαβάζω ΑΡΛΕΚΙΝ και για μελαψούς πρίγκιπες στην Σαχάρα.

Γι αυτούς που δεν έχουν διαβάσει Σοπενχάουερ, θα γράψω μερικά αποφθέγματά του που βρήκα στο ίντερνετ. Μου θύμισαν τα νεανικά μου χρόνια, μου άρεσε πάρα πολύ. “Το πρωινό είναι η νεότητα της ημέρας. Είναι χαρούμενο, φρέσκο και εύκολο. Μην το χαραμίζετε ξυπνώντας αργά.”

“Η ζωή μοιάζει με παιδικό ρούχο είναι μικρή και χεσμένη. 

“Ο άνθρωπος μπορεί να κάνει ότι θέλει, αλλά δεν μπορεί να θέλει ότι θέλει.” 

“Η ζωή δεν είναι ποτέ ωραία, μόνο κάποιες εικόνες της ζωής είναι όμορφες.” 

“Κάθε αλήθεια περνάει από τρία στάδια. Πρώτα γελοιοποιείται. Μετά βρίσκει σφοδρή αντίθεση. Και στο τέλος θεωρείται αυτονόητη.” 

Θα μπορούσα να γεμίσω σελίδες με τις θυμοσοφίες του, ενδεικτικά έγραψα μερικές για να δικαιολογήσω τα παραπάνω περί απαισιοδοξίας.

Πάμε τώρα στον μικρόκοσμό μας, δηλαδή στα περίπτερα, που για τον καθένα από εμάς είναι ο “μεγαλόκοσμός” μας, για να δούμε πως ταιριάζουν όλα τα παραπάνω.

Το δόγμα ότι για την κατάντια του περιπτέρου φταίνε οι μεγάλες εταιρίες δεν το ασπάζομαι.

Δηλαδή τι κάνουν οι εταιρίες; Κοιτάνε να βγάλουν κέρδος, και να εδραιώσουν τη θέση τους.

Ωραία. Εμείς τι κάνουμε στα μαγαζιά μας; Το ίδιο ακριβώς.

Θα μου πείτε σε άλλο μέγεθος . Ναι, αλλά ακριβώς το ίδιο.

-Μερικές από αυτές όμως χρησιμοποιούν αθέμιτα μέσα και μεθόδους για να πετύχουν αυτό που θέλουν.

-Συμφωνώ, το ίδιο μερικοί και από εμάς, το βλέπετε φαντάζομαι.

-Μα αυτές επηρεάζουν υπουργεία, υπουργούς, αλλάζουν νόμους, προς όφελος τους. 

-Ναι, και εμείς θα θέλαμε να το κάνουμε εάν μπορούσαμε. Γιατί δεν μπορούμε είναι άλλη ιστορία. 

-Όλα και όλα δεν μπορείς να τα ισοπεδώνεις όλα και να μας βάζεις όλους στο ίδιο τσουβάλι.

-Δυστυχώς μπορώ.

Το πρόβλημα δεν είναι πολύπλοκο όπως φαίνεται. 

Οι εταιρίες και εμείς κατοικούμε, εδρεύουμε (πέστε το όπως θέλετε) στον ίδιο τόπο, που τον διέπουν ίδιοι νόμοι, και τον διοικούν οι ίδιοι άνθρωποι.
Άρα πού είναι το παράξενο; Μην κάνουμε σαν να ανακαλύψαμε την Αμερική.
Από την ίδρυση του κράτους αυτού μέχρι τώρα, αυτοί που διοικούν τον τόπο είναι κατά εικόνα και ομοίωση δικιά μας. Άρα για ό,τι στραβό συμβαίνει μην ψάχνουμε άλλοθι ρίχνοντας το φταίξιμο πάντα στους άλλους, καθρέπτες όλοι έχουμε στα σπίτια μας ας κοιτάξουμε όλοι μέσα σε αυτούς.

Οι εταιρίες είναι ένα είδος ζωντανού οργανισμού, όπου τις βάλεις γίνονται ένα με το περιβάλλον για να επιζήσουν, γι’ αυτό και πολλές φορές το ίδιο προϊόν ανάλογα την χώρα κυκλοφορεί με άλλο όνομα, άλλη τιμή, άλλη συσκευασία.
Όπως και όταν φέρονται διαφορετικά σε κάθε χώρα ανάλογα τους νόμους της κάθε χώρας και την τήρηση τους σε αυτήν, και φυσικά αναλόγως το ποσοστό διαφθοράς σε κάθε μιας από αυτές.
Το τελευταίο θέλει λίγο συζήτηση, το κόλπο για να υπάρχει μεγάλη διαφθορά σε μια χώρα και να μην μιλάει κανείς, όπως γίνεται στην χώρα μας ας πούμε, είναι, δίνουν ένα κοκαλάκι να γλείψει ο καθένας μας έτσι όλοι νομίζουμε ότι έχουμε κερδίσει κάτι κοροϊδεύοντας το σύστημα νιώθοντας εκτός των άλλων και πανέξυπνοι. Έτσι το βόδι ολόκληρο το τρώνε οι μεγαλοκαρχαρίες, ενώ εμείς γλείφουμε το κοκαλάκι μας στην γωνία μας νιώθοντας περήφανοι.
Το μόνο που μπορώ να κατηγορήσω τις εταιρίες, είναι ότι όσο περνούν τα χρόνια τόσο πιο πολύ απρόσωπες γίνονται, αριθμοί και μόνο αριθμοί, στατιστική, μαθηματικά .
Η επιρροή της σχολής του Σικάγου στην παγκόσμια οικονομία είναι εμφανής σε αντίθεση με τον παραγκωνισμό των κυρίαρχων οικονομικών συστημάτων μέχρι πριν λίγα χρόνια, όπως π.χ του κεϋνσιανού μοντέλου.
Οι αριθμοί είναι ανακάλυψη του ανθρώπου για τον υπηρετούν διευκολύνοντας στην ζωή του και όχι για το αντίθετο που συμβαίνει.
Είχε πει κάποιος Εγγλέζος πρωθυπουργός πριν 150 χρόνια ” Υπάρχουν τριών ειδών ψεύδη: τα συνήθη, τα καταστρεπτικά και η στατιστική”. (Προχώ ο μάγκας).
Ο Ουμπέρτο Έκο στο βιβλίο του “Το εκκρεμές του Φουκό” για να δείξει ότι με τα μαθηματικά μπορείς να βρεις ότι θέλεις, αν ξέρεις τι θέλεις να βρεις, και για να σταματήσει τη συνωμοσιολογία γύρω από τα αρχαία μνημεία με τις διαστάσεις τους που βγαίνουν οι αποστάσεις γης ηλίου ή σελήνης, είχε φέρει σαν παράδειγμα το παράθυρο του σπιτιού του, που με τις διαστάσεις του έβγαλε την απόσταση γης ήλιου.
Οι δύο τελευταίες μειώσεις των ποσοστών μας στο περίπου εξήντα τοις εκατό του τζίρου μας ήταν πολύ σκληρές και καταστροφικές, ευελπιστώ, όχι και μοιραίες.
Και φυσικά έγιναν όπως πάντα αναίμακτα.
Γίνεται το ίδιο παιχνίδι συνεχώς, δεν φταίω εγώ ο άλλος, ο άλλος, δεν φταίω εγώ ο άλλος, και μαζί δεν φταίμε εμείς το κράτος φταίει, και το κράτος Πόντιος Πιλάτος ‘νίπτω τας χείρας μου’, κι έτσι όλοι ευχαριστημένοι.
Για τις κάρτες που ρωτάμε στα υπουργεία, για το εάν μπορούμε να βάλουμε προμήθεια σαν παροχή υπηρεσιών, είναι καθόλα νόμιμη μας διαμηνύουν όλοι.
Οι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας που τους ρώτησε πάντως το υπουργείο είπαν, ναι μεν, αλλά δεν θα ήταν φρόνιμο από μας να το κάναμε αυτό. Αυτή τη λέξη χρησιμοποίησαν, “φρόνιμο”.
Πάμε τώρα στα τσιγάρα, τον κύριο λόγο ύπαρξής μας. Μετά την τελευταία μείωση των ποσοστών μας τα λεφτά δεν φτάνουν να κάνουν κύκλο.
Οι παραγγελίες μας πρέπει να γίνονται με χειρουργική ακρίβεια.
Επειδή πια τα κέρδη είναι μικρά έχουν αρχίσει να έχουν ουρά οι παλιοί χονδρέμποροι ειδικά εάν έχουν και cash & carry. Ήδη στον Πειραιά από ότι μαθαίνουμε θα ανοίξουν δύο καινούργια.
Εμείς τις τελευταίες βδομάδες έχουμε έρθει σε επαφή με τις εταιρίες καπνικών για να μας βοηθήσουν να βρεθεί μια λύση για να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο για να μπορέσουμε μέσα σε αυτή την κρίση να επιζήσουμε. Όλοι μας.
Καλό καλοκαίρι, καλή ξεκούραση για όσους θα μπορέσουν έστω και λίγες μέρες να κάτσουν. Και ενωμένοι είμαστε πιο δυνατοί. Μην το ξεχνάτε. Γεια σας!